ΞΕΚΙΝΑΜΕ

CHRISTY LAZOU

HAIR STYLIST

Την είχα συναντήσει για πρώτη φορά σε μία επίδειξη μόδας, μία γυναίκα όμορφη, δυναμική, με εκτυφλωτικό στυλ, μία γυναίκα που είναι αδύνατον να περάσει απαρατήρητη. Πρέπει να κάνουμε μία αλλαγή στα μαλλιά σου, μου είχε πει, καθώς το μάτι της διέκρινε αμέσως το τι έπρεπε να αλλάξει, εκτιμώντας την ειλικρίνεια της, που δεν περιείχε κανένα ίχνος επιτήδευσης. Πάντοτε θεωρούσα πως το επάγγελμα του hair styling είναι άκρως επικίνδυνο, οι γυναίκες τρέφουν μία λατρεία για τα μαλλιά τους, μία εμμονή. Το πιο δύσκολο πράγμα είναι να πείσει κανείς μία γυναίκα να αλλάξει ολοκληρωτικά το στυλ της:

Όλα είναι ζήτημα εμπιστοσύνης, προσθέτει η κυρία Λάζου. Για να αφεθεί μια γυναίκα στα χέρια σου να της αλλάξεις ολοκληρωτικά το στιλ πρέπει να της εμπνεύσεις εμπιστοσύνη, να καταλάβει ότι ξέρεις τί κάνεις. Αλλά για να είμαστε ειλικρινείς, οι ολοκληρωτικές αλλαγές δεν είναι στο «ημερήσιο μενού». Δύσκολα μια γυναίκα αλλάζει τελείως το στυλ της απ’ τη μια μέρα στην άλλη και συνήθως αυτό συμβαίνει είτε όταν η σκέψη έχει ήδη ωριμάσει μέσα της για κάμποσο χρονικό διάστημα, είτε επειδή θέλει να ανοίξει ένα καινούριο κεφάλαιο στη ζωή της. Ό,τι απ’ όλα και να συμβαίνει, όμως, πρέπει να μπορείς να «διαβάσεις» την ψυχολογία της και να την καθοδηγήσεις σωστά, σ’ αυτό που πραγματικά της ταιριάζει και μπορεί να υποστηρίξει, πέρα από εφήμερες μόδες, επιπολαιότητες αλλά πέρα και από τα προσωπικά σου «θέλω». Οι πραγματικά καλοί επαγγελματίες στο χώρο μας δεν είναι εγωιστές. Ακούνε, συζητάνε και προσαρμόζουν. Δεν επιβάλλουν.

Ανέκαθεν μου προκαλούσαν ενδιαφέρον οι ιστορίες που είχαν σχέση με το προίμιο μίας επαγγελματικής πορείας. Το τι ήταν αυτό που συνέβαλε στο να αποφασίσει ένας άνθρωπος ποια επαγγελματική πορεία θα ακολουθήσει στη ζωή του:

Παρότι κοινότυπο αυτό που θα πω, η αγάπη για το ωραίο και τη δημιουργία λειτουργούσε ανέκαθεν μέσα μου σαν κινητήριος δύναμη. Με θυμάμαι σε πολύ μικρή ηλικία να ανεβαίνω στην καρέκλα για να χτενίσω τη μητέρα μου πριν πάμε σε κάποια επίσκεψη (την έχω αποζημιώσει με πάμπολλα «κανονικά» χτενίσματα για τα «μαρτύρια» του τότε), αργότερα να πηγαίνω στη σχολή κομμωτικής και τώρα πια να κινούμαι ανάμεσα σε στούντιο φωτογραφίσεων, πλατό τηλεόρασης και στο δικό μου hair salon (ένα όνειρο που μόλις φέτος έγινε πραγματικότητα).

 Η κυρία Λάζου επιμελείται τα χτενίσματα της Κατερίνας Καινούργιου που εμφανίζεται στην εκπομπή “Δέστε τους”. Όταν προβάλλονται πρόσωπα, κυρίως στην τηλεόραση σχολιάζονται ποικιλοτρόπως. Πόσο σημαντικός  είναι ο ρόλος της hair stylist για ένα πρόσωπο της showbiz και φαντάζομαι και η ευθύνη.

Αρκετά σημαντικός θα έλεγα, γιατί για τη showbiz το φαίνεσθαι είναι η αφετηρία της επιτυχίας, ο τρόπος, ειδικά για μια γυναίκα, να κάνει το κοινό να την προσέξει, ώστε να μπορέσει στη συνέχεια να προβάλλει τη δουλειά της. Με την Κατερίνα συνεργαζόμαστε άψογα για δεύτερο χρόνο τώρα και είμαστε πια φίλες. Είναι μια πολύ έξυπνη και λαμπερή γυναίκα. Η δική μου δουλειά πάνω της έχει απλώς τονίσει και αναδείξει αυτή τη λάμψη.

Φέτος, σε μία εποχή αρκετά δυσοίωνη η Christy άνοιξε το δικό της χώρο, γεγονός που θεωρείται αρκετά τολμηρό και ταυτόχρονα άξιο θαυμασμού. Ένας νέος άνθρωπος σε πείσμα των καιρών βρίσκει τη δύναμη να κάνει το όνειρό του πραγματικότητα:

Πάντα ήθελα να έχω το δικό μου χώρο, ένα μέρος όπου θα μπορώ να προβάλλω τη δουλειά μου και να υποδέχομαι τις πελάτισσες μου για να τις φροντίσω με το δικό μου τρόπο. Αυτό το όνειρο ήταν το μεγαλύτερο κίνητρο. Άλλωστε ποτέ δε με φόβησαν τα δύσκολα. Ή κρίση μπορεί να είναι εδώ, να υπάρχει παντού γύρω μας αλλά δεν πρέπει να της επιτρέψουμε να μπει μέσα μας, να καταστρέψει την αισιοδοξία μας για το μέλλον, να  αλώσει τα όνειρά μας. Αν είσαι προσγειωμένη και προσηλωμένη στη δουλειά σου και στους ανθρώπους που σε εμπιστεύονται, ποτέ δε θα νιώσεις προδωμένη. Αυτό το πιστεύω πραγματικά.

 Η κυρία Λάζου έχει κάνει ήδη σπουδαία βήματα, βήματα σταθερά αλλά και ανοδικά ταυτόχρονα.

Δεν ξέρω αν ποτέ θα νιώσω απόλυτα επιτυχημένη. Ανήκω στους ανθρώπους που τους αρέσει η διαδρομή, η διαδικασία. Είναι τόσα τα πράγματα που θέλω να κάνω κι άλλα τόσα αυτά που θέλω να μάθω που δεν ξέρω αν θα έχω ποτέ χρόνο για να νιώσω την ολοκλήρωση. Ίσως, βέβαια, να το σκέφτομαι κι έτσι επειδή με φοβίζουν οι μεγάλες κουβέντες και οι απόλυτες επιτυχίες γιατί μετά από αυτό δεν ξέρω τί υπάρχει. Ποιό το κίνητρο να συνεχίσεις αν πιστέψεις ότι τα έχεις όλα;

 Δε θα μπορούσα να έχω μία ιστοσελίδα μόδας και να μην αδράξω την ευκαιρία να ρωτήσω αυτά που θα ήθελε η κάθε γυναίκα να μάθει για τα μαλλιά της, για τα πιο συχνά λάθη που κάνουν οι γυναίκες σχετικά με την εμφάνισή τους , το χρώμα τους και ασφαλώς να πληροφορηθώ τις πέντε βασικές εντολές τους hair styling:

Συναντώ συχνά γυναίκες που επειδή δεν σέβονται το χρώμα του δέρματός τους ή το περιβάλλον στο οποίο κινούνται ή επειδή επηρεάζονται υπερβολικά από τα ΜΜΕ και τη showbiz, επιλέγουν λάθος χρώμα για τα μαλλιά τους ή/και λάθος κούρεμα, με αποτέλεσμα να δείχνουν είτε μεγαλύτερες απ’ την ηλικία τους είτε «φθηνές» ( με έμφαση στο δεύτερο). Όπως και το αντίστροφο: γυναίκες που δεν τολμούν να αλλάξουν το χρώμα τους ή το κούρεμά τους κι ενώ μπορεί να είναι αρκετά ευπαρουσίαστες, η ομορφιά τους να μοιάζει εγκλωβισμένη σε μια λάθος «κουπ». Επίσης, πολύ συχνά συναντώ γυναίκες με ταλαιπωρημένα μαλλιά από βαφές και κακή χρήση των μέσων καλλωπισμού (πιστολάκι, ψαλίδι, βούρτσες κλπ). Επιλέγουμε χρώμα και κούρεμα με βάση το σχήμα του προσώπου, το χρώμα του δέρματος, την ηλικία και το περιβάλλον μας. Όποια από αυτές τις παραμέτρους και να μη λάβουμε υπόψιν μας, το αποτέλεσμα θα δείχνει παράταιρο και «άσχημο».

Όσο για τα πέντε βασικά βήματα;

1) Το χτένισμα ή το κούρεμα πρέπει να σέβονται την ανατομία του κεφαλιού και την προσωπικότητα του ανθρώπου και να μη λειτουργούν ανεξάρτητα απ’ αυτούς τους δύο παράγοντες.

2) Το χρώμα των μαλλιών καθορίζεται πάντα απ’ το χρώμα του δέρματος και όχι από τις τάσεις της μόδας.

3) Τα υγιή μαλλιά είναι «συνεργάσιμα» μαλλιά. Αυτό σημαίνει ότι χρειάζονται συστηματική ενυδάτωση και ενίοτε θεραπείες για αποκατάσταση των βλαβών που προκαλεί η καθημερινή ταλαιπωρία τους.

4)  Η υπερβολή στο styling  μπορεί να εξυπηρετεί το concept μιας φωτογράφισης αλλά δεν σημαίνει ότι μπορεί να δείξει το ίδιο «όμορφη» στο κεφάλι της οποιαδήποτε γυναίκας.

5) Όταν το styling πρέπει να είναι δημιουργικό, π.χ. για μια φωτογράφιση, ο συνδυασμός της μελέτης του θέματός σου με τη φαντασία σου μπορεί να δώσει ένα πραγματικά μοναδικό αποτέλεσμα.

Το κοντό μαλλί κατά τη γνώμη μου είναι παρακινδυνευμένο, ως Γλαύκη δε θα το τολμούσα ποτέ. Έχω την αίσθηση ότι κάποιες γυναίκες κόβουν κοντά τα μαλλιά τους για πρακτικούς λόγους . Με βάση ποιες προϋποθέσεις μια γυναίκα θα πρέπει να κόβει κοντά τα μαλλιά της:

Δεν πιστεύω ότι τα κοντά μαλλιά αφαιρούν κάτι από τη θηλυκότητα μια γυναίκας. ‘Ισως μάλιστα, να συμβαίνει και το αντίστροφο: με την προϋπόθεση ότι ταιριάζουν στο σχήμα του προσώπου τους, τα κοντά μαλλιά πιστεύω ότι μπορούν να τα υποστηρίξουν μόνο εκείνες οι γυναίκες που είναι απόλυτα σίγουρες για τον εαυτό τους και τη θηλυκότητά τους. Βέβαια υπάρχουν και πολλά φάουλ. Για παράδειγμα, δε θα συμβούλευα ποτέ μια γυναίκα να κόψει κοντά τα μαλλιά της για να διαιωνίσει κάποιο κλισέ, όπως «χώρισα με το σύντροφό μου και θέλω μια ανανέωση». Επίσης το ότι είναι πιο βολικά αποτελεί, μάλλον, μύθο γιατί τα κοντά μαλλιά χρειάζονται περισσότερο στυλιζάρισμα από οποιοδήποτε άλλο κούρεμα. Σε κάθε περίπτωση είναι ιδιαίτερη επιλογή και πιστεύω ότι αφορούν, αντίστοιχα, ιδιαίτερες και δυναμικές γυναίκες.

Κλείνοντας, ζήτησα από την κυρία Λάζου να μας προτείνει τα πέντε καλύτερα προϊοντα για την περιποίηση των μαλλιών μας και μας τα πρόσφερε αφειδώς:

Κατά καιρούς έχω χρησιμοποιήσει προϊόντα των περισσοτέρων εταιρειών αλλά από τότε που δοκίμασα τα PAUL MITCHELL έχω γίνει φανατική οπαδός τους. Ανάμεσα στις γκάμες τους ξεχωρίζω την Awapuhi Wild Ginger από την οποία προτείνω ανεπιφύλακτα: 1) την κρέμα Keratin Cream Rinse (θεραπεία κερατίνης, ιδανική για ενυδάτωση και ενδυνάμωση της τρίχας), 2) τον ορό Super Skinny Serum (για μεταξένια, έξτρα λαμπερά μαλλιά), 3) το Hot Of The Press για προστασία της τρίχας από τη θερμότητα (πιστολάκια, ψαλίδια) και τις βλάβες που προκαλεί, 4) το spray Texturizing Sea Spray  για πραγματικά ανάλαφρα μαλλιά με φυσική κίνηση και 5) τον αφρό Sculpting Foam, ιδανικό για διάρκεια στο κράτημα αλλά και μεγάλη ελαστικότητα στις μπούκλες.

Κάθε φορά, όπως κάνω από κάθε συνέντευξη, κρατώ για το τέλος αυτό που μου έκανε κλικ, που διέγειρε το μυαλό μου, που με άγγιξε από τον άνθρωπο που είχα απέναντί μου. Και η Christy φρόντισε για το τέλος να μου φυλάξει το καλύτερο, μία άποψη ζωής, που δεν έχει σχέση μόνο με το επάγγελμά της αλλά με όλες τις εκφάνσεις της ζωής μας:

Ο σεβασμός και η εμπιστοσύνη κερδίζονται, όταν το αποτέλεσμα της δουλειάς σου δείχνει φυσικό και όχι σα να προσπάθησες υπερβολικά.

 Το κατάστημα της CHRISTY LAZOU βρίσκεται Μεταμορφώσεως και Ολύμπου 29 στο Άνω Χαλάνδρι.

 Τηλέφωνο επικοινωνίας: 210-6855590

 E-MAIL : christy.lazou@gmail.com

CONCEPT & STYLING : NAYO.P

Βομβαρδιζόμαστε με χιλιάδες εικόνες,  πάμπολλες συλλογές. STOP.

Έκανα κάποιες επιλογές και πάλι νομίζω πως όλο και κατι θα λείπει.STOP.

Επέλεξα αυτά που λατρεύω περισσότερο. STOP.

To Pre-Fall του 2012 της Jil Sander, που μου θυμίζει σχολείο. STOP.

Το Cioccolato, που αποτελεί μία  pastry boutique , γιατί η ζωή είναι γλυκειά. STOP.

Το φόρεμα αυτό από τον Valentino Haute Couture Spring Summer 2012. STOP.

Tο λάτρεψα. STOP.

Εμπνευσμένο το εξώφυλλο του DANSK. STOP.

Θέλω για άλλη μία φορά το στυλ μαλλιών της KATE. STOP.

Τώρα που είπα μαλλιά έρχεται συνέντευξη. STOP.

Αλλή μη το πείτε πουθενά. STOP.

Εκπληκτικό το σπίτι του Pil Marques, το είδα στο YATZER. STOP.

Το χρώμα κυριαρχεί στη MAC. STOP.

Παρακαλώ τη Μούσα της μόδας να λειτουργεί λίγο πιο αργά. STOP.

Δεν την προλαβαίνω.

STOP.

PICS HERE

Θυμάμαι πριν καιρό που είχα ξεκινήσει το blogging. Η αλήθεια είναι πως αυτός ο ορισμός δεν μου αρέσει ιδιαίτερα, καθώς το να γράφεις αποτελεί ντοκουμέντο σκέψης, ζωής για τη δεδομένη στιγμή που ανεβάζεις ένα άρθρο. Στην αρχή το είχα δει ως παιχνίδι. Ό,τι είχα και δεν είχα σε φωτογραφίες το ανέβαζα, νομίζοντας πως κάνω κάτι, στην ουσία έκανα μία τρύπα στο νερό. Κατόπιν ξεκίνησα να γράφω, και ειλικρινά, με το χέρι στην καρδιά, ώρες ώρες σκέφτομαι τι ελαφριά θέματα ανέβαζα. Όμως, τα παλιά ποστ, στα οποία απευθυνόμουν στην Parker, με στόμφο τονίζοντάς της πως είναι αδύνατον να έχεις μία στήλη και να αγοράζεις αφειδώς παπούτσια, λειτουργούσαν χιουμοριστικά, ελαφριά, όπως ανάλαφρα και επιπόλαια αντιμετωπίζαμε πολλοί την εποχή.

Με το που ξεκίνησε η κρίση, κυρίως δε από τα Χριστούγεννα του 2008, άρχισε μία εσωτερική μεταβολή. Ένιωθα πως όλο εκείνο το σκηνικό, δε θα μας οδηγούσε σε κάτι καλό. Αποτελούσε πρελούδιο για κάτι χειρότερο που μαγειρευόταν στα παρασκήνια και οσονούπω θα έκανε πανηγυρικά την εμφάνισή του. Ωρίμασα μέσα σε μία μέρα; Ασφαλώς και όχι. Νομίζω πως και οι αστεϊσμοί κα το χιούμορ είναι ευεργετικά αρκεί να μην γίνουν γελοία. Έβλεπα καθημερινά, αργά και σταθερά να μεταβάλλεται η καθημερινότητα και η υπερβολή, το ακραίο, η παράνοια να λαμβάνουν χώρα στη ζωή μας. Μέσα σε αυτό το σκηνικό ωρίμασα διαδικτυακά. Νομίζω πως το διαδίκτυο αλλάζει συνολικά. Ευτυχώς. Δεν μας μέλλει πια, δεν αποτελεί πρωταρχική προτεραιότητα πόσες στροφές έχει η μπούκλα μίας συγκεκριμένης σελέμπριτυ.

Δεν μας καίγεται καρφί ποιος έχει σχέση με ποια, τι συνέβη στο ένα ή στο άλλο πάρτι. Μας καίνε άλλα πράγματα, γιατί ο φόβος φορά ξυλοπάπουτσα [Ρίτσος παραφρασμένος],η ζωή αποδεικνύεται πως έχει πολλές όψεις. Νέες ιδέες, υπέροχες δουλειές και προσπάθειες λαμβάνουν χώρα πια στο διαδίκτυο και σιγά σιγά αναδεικνύονται ως κινητήριος δύναμη για κάτι καινούργιο.

Ωριμάζοντας διαδικτυκά, νιώθω και πιο ώριμη συνολικά, έχοντας ώς σύμμαχο, μόνο τις λέξεις και όλους εσάς…

Σαν να κάνεις τα πρώτα βήματα στη ραπτική και μετά από πολλά χρόνια εμπειρίας να προχωράς στην Haute Couture…

Δεν επιθυμώ κάτι λιγότερο.

Καλημέρα σας.

pics here

Πότε ένιωσες ερωτευμένος , βαθύτατα ερωτευμένος για τελευταία φορά; Πότε πόθησες με πάθος κάτι; Πότε ένιωσες δημιουργικός, πλήρης, ερωτεύσιμος; Ο Έρωτας, ήδη αρχίζουν να κοκκινίζουν οι βιτρίνες για τον Βαλεντίνο, νομίζοντας κάποιες φορές πως έχουν ξεχάσει τη χριστουγεννιάτικη περιβολή τους τα καταστήματα!

Ο έρωτας.

Ο έρωτας για τη συγγραφή και για τη μόδα, τα δυο μου πάθη, συντελλούν στο να ανασαίνω αυτή την εποχή. Ψυχολογικά από τα βαρίδια της οικονομικής κρίσης. Με κάνει να νιώθω δημιουργική. Λες και το μυαλό είναι μηχανή και κόβει, αντί για κρέας, ιδέες. Η κινητήριος δύναμη όμως είναι ο έρωτας για αυτό που κάνω. Ως άνθρωπος είμαι έτσι. Αν με κάτι δεν είμαι ερωτευμένη βαθύτατα, δε μπορώ να λειτουργήσω. Ο έρωτας για το κάθετί, ίσως να είναι και η δύναμη, για να ξεφύγουμε, όχι στα πλαίσια του ονείρου, στα πλαίσια όμως της καθημερινότητας. Φανταστείτε να ερωτευόμασταν την πόλη μας. Θα την κρατούσαμε καθαρή. Να ερωτευόμασταν την Τέχνη. Αν την αγαπούσαμε και την προστατεύαμε, τα μουσεία μας δε θα χρειάζονταν καν φύλαξη. Θα είμασταν οι θεματοφύλακες των ιερών και των οσίων. Να ερωτευόμαστε τον εαυτό μας, όχι με την καθαρή έπαρση και τη φιλαυτία που οδηγεί σε επικίνδυνα μονοπάτια απομόνωσης. Με την προοπτική της βελτίωσης. Του σεβασμού απέναντι στον άλλον, γιατί αν έχουμε ερωτευτεί τον εαυτό μας, με τρόπο υγιή, τότε ερωτευόμαστε και τον άλλον. Ερωτευόμαστε το διαφορετικό. Ερωτευόμαστε την προσπάθεια που αξίζει. Βελτιωνόμαστε ηθικά και προσωπικά.

Έρωτας για τη δουλειά μας. Αν το χρήμα δεν ήταν σκοπός αλλά μέσο, ναι η εργασία θα ήταν δημιουργία και θα είχε ταυτόχρονα κοινωνική αποστολή. Αν ακολουθούσαμε τα χνάρια του έρωτα, η άμιλλα θα καθοδηγούσε το μυαλό και την ψυχή και όχι ο ανταγωνισμός. Αν ο έρωτας κυριαρχούσε, κάποιοι θα είχαν συνειδητοποιήσει πως η  κατάσταση έχει αλλάξει, θα το έπαιρναν επιτέλους απόφαση και με πάθος θα εργάζονταν για ένα νέο ξεκίνημα. Αν ο έρωτας ήταν το μοναδικά απροκάλυπτο συναίσθημά μας, θα γινόμασταν ουμανιστές. Θα κοιτούσαμε πέρα και έξω από τον μικρόκοσμό μας. Ο έρωτας, μπορεί να είναι ένα υγιές, δυνατό και αποκαλυπτικό για τις εσωτερικές μας δυνάμεις συναίσθημα. Μπορεί να είναι και καταστροφικό. Ο έρωτας μπορεί να δομήσει και να γκρεμίσει όμως και τα πάντα. Μπορεί να είναι δημιουργικός μπορεί να είναι όμως και ανεξέλεκτος. Η κρίση αποτελεί το αντίπαλο δέος. Αντί να μας γεννήσει τον έρωτα για το μίσος, για την καταστροφή, τον έρωτα για το φθόνο, ίσως να συμβάλλει στην ανάτασή μας,αν γεννήσει τον έρωτα για την παρθενογένεση, τη δημιουργία, την ανάταση…

Ερωτεύτηκα αυτό που έκανε ο Χριστιανόπουλος. Δε δέχτηκε το μεγάλο βραβείο γραμμάτων:

«Το ότι απέρριψα το βραβείο ήταν για μένα μια πράξη ζωής. Oσοι με ξέρουν θα καταλάβουν γιατί δεν δέχτηκα το βραβείο, ούτε θα εμφανιστώ ούτε θα απλώσω το χέρι για να το πάρω. Δεν θέλω ούτε τα βραβεία ούτε τα λεφτά τους.

Είμαι εναντίον της κάθε τιμητικής διάκρισης απ’ όπου και αν προέρχεται. Δεν υπάρχει πιο χυδαία φιλοδοξία από το να θέλουμε να ξεχωρίζουμε. Αυτό το απαίσιο “υπείροχον έμμεναι άλλων”, που μας άφησαν οι αρχαίοι. Είμαι εναντίον των βραβείων γιατί μειώνουν την αξιοπρέπεια του ανθρώπου …»

Υπάρχει ελπίς….

Αυτή την εβδομάδα λάτρεψα που διάβασα και είδα πράγματα που μου αρέσουν. Ερωτεύτηκα αυτό που κάνω πιο πολύ. Νιώθω λίγο πιο δυνατή. Ερωτεύτηκα τις φωτογραφίες του Georges Dambier. Ερωτεύτηκα που τον επερχόμενο χειμώνα οι φούστες θα μοιάζουν με τουλίπα, το είδα και στον DIOR αλλά και στον LANVIN.

Ερωτεύηκα την κρεμα της LANCOME, Visionnaire. Ερωτεύτηκα την  Gucci Zoo Tote bag. Ερωτεύτηκα ανθρώπους που δε λαμβάνουν την κρίση ως αφορμή για να μην κάνουν σωστά τη δουλειά τους, για να μη δίνουν, για να μην προσφέρουν. Ο έρωτας, ο μεγαλειώδης έρωτας, το συναίσθημα που κρύβεται μέσα μας. Το συναίσθημα που θα μας απογειώσει επειδή πια δε θα υπάρχουν δικαιολογίες. Οφείλουμε να πάμε μπροστά και πρέπει να το κάνουμε με το πιο απογειωτικό συναίσθημα…

τον έρωτα….

pics here

O Bill Gaytten παρουσίασε μία συλλογή η οποία χαρακτηρίζεται για τις μολυβί-μαύρες φούστες κάτω από το γόνατο, peplum σακάκια, φούστες που θυμίζουν έντονα τουλίπα, υφάσματα που θυμίζουν βινύλ.

Eπίσης μεγάλες τσάντες, ζώνη στη μέση πάνω από τα σακάκια, μία συλλογή από την οποία εξαίρω ιδιαίτερα τις φούστες. Τις θεωρώ ιδιαίτερα κολακευτικές, θηλυκές και σικ.

Oι τελευταίες πληροφορίες πάντως αναφέρουν πως μάλλον επικεφαλής του οίκου Dior θα βρεθεί σύντομα να είναι ο Ραφ Σίμονς.

Pics here

Τα Χριστούγεννα που ταξίδεψα εκτός Αθηνών και επισκέφτηκα κάποιες πόλεις της υπαίθρου διαπίστωσα ότι οι γυναίκες  ντύνονται τελείως διαφορετικά από τις Αθηναίες. Ήταν περιποιημένες, είχαν επιμελημένο μακιγιάζ, στα καφέ μπορούσε να δει κανείς πολλές όμορφες παρουσίες, παρουσίες που είχαν φροντίσει την εμφάνισή τους. Ασφαλώς, στις πόλεις αυτές κυριαρχεί ένα άλλο καθεστώς.  Ο κύκλος είναι πιο κλειστός, η εμφάνιση δίνει αφορμές για σχόλια, συχνά δείχνει το οικονομικό και κοινωνικό status, οι γυναίκες έχουν περισσότερο ελεύθερο χρόνο, υπάρχει ενίοτε ένας άτυπος διαγωνισμός, ποια φόρεσε τι και ποιο είναι το καλύτερο. Επισπρόσθετα, φαντάζομαι πως στην ύπαιθρο και τα έξοδα είναι λιγότερα, όπως και να έχει ο καφές που προτίμησα να πιω σε κάποιες πόλεις, μου έδωσε την αφορμή όχι για αυτό το ποστ μόνο αλλά και μία φοβερή δυνατότητα παρατήρησης. Όπως μου είχε πει και ένας φίλος μου, έχει δει σε πόλη της υπαίθρου Οκτώβρη μήνα να φορά κάποια γούνα για επίδειξη. Δεν το κατακρίνω. Οι επαρχίες είναι σκληρές, σχολιάζεται κανείς παντοιοτρόπως, καταρχήν η περιβολή δίνει δύναμη, προσελκύει βλέμματα και συζητήσεις.

Στον αντίποδα, στην Αθήνα, στην πόλη του “φορώ ό,τι μου έρθει“, δίνεται η ευκαιρία στη γυναίκα να φορέσει πραγματικά ό,τι θέλει, χωρίς να νιώθει την καταπίεση του κοινωνικού περίγυρου. Αυτή η ελευθερία όμως, έχω την αίσθηση, πως συχνά ωθεί τις Αθηναίες να  βάζουν στην κυριολεξία ό,τι βρούνε  μπροστά τους, βγαίνουνε με μαλλιά τρελού επιστήμονα, παραμελούνε την εμφάνισή τους. Θα μου πείτε δικαίως, κάνε μας τη χάρη βρε Γλαύκη, μέσα στην κρίση και τη γενική ανασφάλεια το ντύσιμο θα μας ενδιαφέρει και όμως, κατά την ταπεινή μου γνώμη , αν περιποιούμασταν τον εαυτό μας, ίσως νιώθαμε και καλύτερα. Ίσως, το γεγονός όμως, πως είμαστε άγνωστοι μεταξύ αγνώστων, τελικά λειτουργεί ανασταλτικά σε ό,τι αφορά τον καλλωπισμό μας και την εμφάνισή μας. Αν ήταν δυνατό, θα κυκλοφορούσαμε και με τις παντόφλες του σπιτιού μας.

Η γενικότερη κατάθλιψη και κατήφεια αποτυπώνεται στην ενδυμασία μας, ακόμα και στον τρόπο που περπατάμε. Το να ασχοληθούμε ένα τέταρτο παραπάνω με τον εαυτό μας, αποτελεί μία υπέρτατη πράξη σεβασμού. Αυτό οφείλει να γίνεται, όχι γιατί πρέπει να μας ενδιαφέρει η γνώμη των άλλων αλλά μέσα σε έναν κυκεώνα προβλημάτων, ίσως να ακούγεται και αστείο, τουλάχιστον να μην επιτρέπουμε στον εαυτό μας να υποβαθμίζεται παρέα με την οικονομία μας. Ναι, ζήλεψα τις γυναίκες της υπαίθρου, που ναι μεν μπορεί η κλειστή και συχνά αδηφάγα κοινωνία τους, να τους επιβάλλει ακόμα και, όταν δεν κάνουν κέφι, να φροντίζουν την εμφάνισή τους, τουλάχιστουν την φροντίζουν.

Θυμούνται ότι είναι γυναίκες.

PICS HERE

VIA HERE

για να τον ανακαλύψεις…

πάτησε

εδώ

Ήθελα πολύ σήμερα να γράψω το love today, γιατί ήταν δύσκολες μέρες οι προηγούμενες και ήθελα να σπρώξω την ψυχή μου να διώξει τα άσχημα συναισθήματα. Εξάλλου, ως άνθρωπος είμαι θετικός, ξεπερνώ αυτομάτως τις δυσκολίες, θέλω πρώτα να τις γράψω και μετά να τις εξαϋλώσω. Είναι σαν μία μορφή γκρίνιας με γραπτή δήλωση στο ιστολόγιό μου, υπογραφή και  χαρτόσημο  και κατόπιν να προχωρήσω παρακάτω. Συχνά, έχω την αίσθηση πως κάποιοι άνθρωποι μέσω της γκρίνιας επιβιώνουν. Γκρινιάζουν για να κάνουν θόρυβο και να έχουν την απρόσκοπτη προσοχή των άλλων. Η γκρίνια προσωπικά με σκοτώνει. Άνθρωποι που γκρινιάζουν αδιαλλείπτως μπορεί να με ισοπεδώσουν ψυχολογικά. Δεν το αντέχω, όχι γιατί έχω λυμένα τα θέματά μου, απεναντίας, δεν τα έχω, απλά η γκρίνια είναι η χειρότερη μορφή αντιμετώπισης καταστάσεων. Νομίζω πως η επισήμανση του προβλήματος είναι ευεργετική. Άλλο αυτό, όταν το επισημαίνεις και περνά από το χέρι σου, κινείς θεούς και δαίμονες, για να υπερπηδήσεις τον σκόπελο. Τα δύσκολα ξεκινούν από τη στιγμή που δεν είναι στο χέρι σου. Λόγου χάρη, πως να βάλεις σε λειτουργία την κρατική μηχανή ή πως να αλλάξεις νοοτροπίες ετών; Σήμερα αυτό που αγαπώ και θα περάσω μέσα από το ποστ είναι τούτο λοιπόν: η επισήμανση προβλημάτων. Σκέφτομαι να το διανθίσω με αυτά που ποθώ, ο πόθος δεν αναστέλλει τη σκέψη, νομίζω πως την ενεργοποιεί.

Ένα παιχνίδι δυσκολίας και πόθου λοιπόν.

Νομίζω πως η καθημερινότητα έχει δυσκολέψει. Μέσα στο κρύο αναμονή λεωφορείου, άνθρωποι τελειωμένοι σωματικά και συναισθηματικά. Συναίσθημα στην πολιτική, το σλόγκαν μου, όποιος πολιτικός μου βγάλει συναίσθημα και όχι λαϊκισμό, γιατί αυτά τα δυο είναι πολύ κοντα, μία μικρή λεπτή γραμμή τα χωρίζει, μία κόκκινη γραμμή, ναι θα τον εμπιστευτώ..μέχρι στιγμής όμως, κανείς δεν μου έχει αποδείξει κάτι αντίστοιχο.

Ποθώ μία τσάντα Longchamp για τις οποίες έγραψα στο Eyedoll, ευτυχώς ένας διακαής μου πόθος γίνεται πραγματικότητα, επιστροφή στο ’50, φέτος το καλοκαίρι τα τραπεζομαντηλέ ρούχα επανέρχονται, ονειρεύομαι σαν μία άλλη Βουγιουκλάκη να παίρνω το ποδηλατάκι μου και να φορώ γυαλιά πεταλούδας και να κάνω βόλτες. Φαντασία στην καθημερινότητα, δεύτερο σλόγκαν, αντιστέκομαι στη μιζέρια, δεν την αντέχω πια, όχι δεν την αντέχω.

Ρυπαρογραφία, παντού, σε κάθε τοίχο, σε κάθε δρόμο, σε κάθε επιφάνεια. Διασχίζοντας χτες την Πατησίων και παρατηρώντας κλασικά τα πάντα και τους πάντες, διασχίζοντας κάθε φορά, κάθε Πατησίων, διαπιστώνω πως η πόλη μας είναι μακράν ό,τι πιο άσχημο έχω δει, με εξαιρέσεις κάποιες περιοχές. Παντού συνθήματα, πολιτικά και αθλητικά, παντού γραμμένοι τοίχοι και δε μιλώ για τα γκράφιτυ, κάνω λόγο για αυτή τη ρυπαρογραφία και την αντίληψη παίρνω ένα σπρέϋ και βάφω το σύμπαν ολάκερο. Η ΑΣΟΕ , οικονομικό πανεπιστήμιο σου λένε, ένα κτήριο ριμαγμένο. Οι δρόμοι μυρίζουν το χρώμα του μαύρου. Ο δρόμος είχε τη δική του ιστορία, μόνο που τώρα υπάρχει το διαδίκτυο στο οποίο μπορεί να ετονωθεί κάθε σκέψη, όσο ακραία και να είναι, όχι στους τοίχους μίας πόλης που θυμίζει τεράστιο γράφημα ιδεών και ιδεοληψιών.

Ποθώ να καταφέρω μέσα από αυτές τις σελίδες του ιστολογίου μου να δείξω σε νέες κοπέλες πως ομορφιά δεν είναι το γυμνό κορμί, το ρούχο,όπως έγραψα και στο facebook:

“Kοιτούσα την MERYL , τι γοητεία μου ασκεί, αν ήμουν διευθύντρια περιοδικού θα έκανα τα πάντα οι κοπελίτσες να έχουν αυτή poster στον τοίχο τους. Ναι , αύτο θα ήταν τεράστια επιτυχία….να δείξεις τελικά τι είναι γυναίκα και ομορφιά σε όλες τι εκφάνσεις”.

Μισώ που υπάρχουν παιδιά σε σχολεία που δεν έχουν κολατσιό. Λατρεύω που υπάρχουν καθηγητές και δάσκαλοι που τα φροντίζουν. Το ξέρω αυτό. Αφανείς ήρωες. Να το ξέρετε. Αφανείς ήρωες.

Ελπίζω, να μπορούμε να γράφουμε, να μιλάμε, να σκεφτόμαστε ελεύθερα, απαλλαγμένοι από το φόβο.

Ναι, μισώ τον φόβο.

Δεν ξέρω αν είμαστε ελεύθεροι, ελπίζω να έχουμε όμως ελεύθερη καρδιά….

pics here